“Yeşim Hanım,
İstanbul’a üniversite okumaya geldim. Okul başladıktan sonra sadece 2 kez okula gittim. Eşcinsel olduğum için okulda dışlanacağımı ve şiddet göreceğimi düşünüyorum. Bu korkuyu atamadığım için üniversiteyi bitirmeyeceğim. Yardım edin.”
Sevgili okurum,
Birkaç gün önceydi. Canım çayın yanına çikolatalı bir şeyler istedi. Markete gitmek için çıktım. Yolun karşısına geçerken bir araba gördüm, geçerim sandım. Düştüm, insanlar toplandı. Ellerim tanımadığım insanların ellerindeydi.
Yüzünü görmediğim, hiç tanımadığım insanlar bana kuvvet veriyordu. O gün hayatım bir ambulansın gelişine bağlıydı. Şayet kaderim benim elimde olsaydı, yaralı bereli de olsam hayallerim için sürünerek de olsa kaderimi zorlardım.
İnsanın kaderinin kendi elinde olması kadar güzel bir şey yok. Her şey sizin emeğinize, çabanıza, cesaretinize bağlıysa zorlamalı, cesaret etmeli, elinizden geleni ardınıza koymamalısınız diye anlattım bunları. Biliyorum eşcinsel kimliğinizden ötürü, öğrenim gördüğünüz yıllar boyunca öğrencisinden, öğretmeninden, velisinden kırıldınız. Ama artık bir üniversitelisiniz. Bu durumu...